Ankara' nın Ayaş ilçesinde bir kaplıca...

Ayaş Karakaya Kaplıcaları;

Ankara’ya 58 km. uzaklıktaki Ayaş ilçesinde ve karayolu üzerinde bulunan Karakaya Termal Kaynağı’nın çıktığı yerde Selçuklular döneminden günümüze kalan tarihi bir hamamdır. Kaplıca suyununcaklık derecesi 31°C, kaynak akım değeri 4.8 lt/sn, radyoaktivitesi 22 ş/Avp’dir. Kimyasal bileşimi bikarbonatlı, sodyumlu, kalsiyumlu ve karbondioksitlidir. Tarihi kaplıca hamamında dört özel banyo ve iki havuz bulunmaktadır. Tarihi kaplıca hamamında dört özel banyo ve iki havuz bulunuyor. Ayrıca mide, bağırsak, karaciğer, safrakesesi ve metabolizma rahatsızlıkları olan hastalar dışarıya yapılmış çeşmelerden çeşme olarak yararlanmaktadır. Kaplıca suyu; felç ve mafsal rahatsızlıkları, kadın hastalıkları, romatizma, nevrajlı ve nevrasteni gibi hastalıklara iyi gelmektedir.

Ayaş İçmece Kaplıcaları, 

Ankara İlinin kuzeybatısında yer alan Ayaş İlçesine 23 km. mesafede bulunmaktadır.Ayaş kaplıcaları, Ankara İl Merkezine 83 km., uzaklıktadır. Kaplıca alanına Ankara İl Merkezinden D-140 karayolu ile ulaşım sağlanmakta olup, kaplıca alanı bu karayoluna 3 km.’lik bir yolla bağlanmaktadır. Havayolu ulaşımında 110 km. uzaklıktaki Ankara Esenboğa Havaalanından yararlanılabilmektedir.

Şifalı suların işletmeciliği, bir şirket tarafından yapılıyor. Şirket işletmesine bağlı otel ve motellerin toplam 1000 yatak kapasitesi bulunuyor. Tedavi amacıyla kullanılan kaplıcada, otellerin dışında halka açık iki havuz, dört özel banyosu, içme tesisleri ve Fizik Tedavi Rehabilitasyon Merkezi bulunuyor. Sıcaklığı 51 derece, saniyede 15 litre debisi bulunan kaplıca ve içmeler, romatizma, nevralji, kadın hastalıkları, safra kesesi taşları ve böbrek kumlarının düşürülmesinde yardımcı olduğu belirtiliyor.

1892 yılından bu yana hizmet veren Ayaş kaplıcaları, Türkiye'de sayıları yaklaşık 1500' e ulaşan termal su kaynakları içerisinde hem içmece hem de kaplıca olarak Sağlık Bakanlığından ruhsatlı ilk olma özelliğini de elinde bulunduruyor.

Eski cumhurbaşkanlarından Celal Bayar, Kenan Evren, Turgut Özal, merhum iş adamı Vehbi Koç' un da sık sık ziyaret ederek sularından faydalandığı Ayaş kaplıcalarına, başta Ankara olmak üzere Türkiye'nin değişik yerlerinden insanlar geliyor.

Beyaz mermerdeki sert kısım...

Emeril, Çört,

"Çört" de denilen ve beyaz mermerde rastlanan çok sert bölüme verilen ad.

Mermer denince akla genellikle heykel, biblo yapımı gibi bezeme işlerinde kullanılan parlak, güzel görünümlü, ağır bir kayaç gelir. Mermer aslında, yeraltında ısı, basınç ve sulu çözeltilerin etkisiyle değişime uğramış kireç­taşı ya da dolomittir. Ama piyasada, yüzeyi parlatılabilen, kalsiyumca zengin başka deko­ratif kayaçlar da mermer olarak adlandırılır; hatta bunlar değişime uğramamış kayaç türle­ri de olabilir. Örneğin Purbeck mermeri, tatlı sularda yaşayan salyangozların kabuklarıyla dolu, sıradan bir tatlı su kireçtaşıdır. Bileşi­minde hiç kalsiyum bulunmayan, ama mer­mer olarak adlandırılan başka kayaçlar da vardır.     Ama jeoloji ve mineraloji biliminde mer­mer, yerkabuğunun derinliklerinde, daha sonra oluşan kayaç katmanlarının altında kalıp sıkışan, o arada oluşan sıcaklığın ve basıncın etkisiyle değişime uğrayan bir kireç­taşı türü olarak tanımlanır. Bu anlamda, kireçtaşı ile mermerin kimyasal bileşimi aynı­dır ve her ikisi de kalsiyum karbonattan (CaCO3) oluşur. Bu bileşime sahip mineraller arasında en yaygın rastlananı kalsittir; kalsit, mermerde de en sık görülen mineraldir. Mermer, rengini, içerdiği öbür minerallerden alır. Mermerlerdeki kırmızı renk, demir ok­sitten, yeşil renk klorit ve epidottan, mavi renk ise grafitten gelir.     Eski Yunanlılar, en güzel heykellerinden bazılarını, Ege Denizi'ndeki Paros Adası'ndan çıkardıkları katışıksız mermer blokları yontarak yapmışlardı. Paros mermeri, parlatıldığında, son derece hoş, mumsu bir görü­nüm alır. Yunanlılar Atina'nın kuzeydoğu­sundaki Pentelikus Dağı'ndan elde ettikleri mermerleri de kullanmışlar ve bugün Atina' da sütunları hâlâ ayakta duran büyük Parthenon (İÖ 447-432) Tapınağı'nı bu mermerden yapmışlardır.     

Günümüzde heykeltıraşların çoğu, İtalya' nın kuzeybatısındaki Carrara bölgesinden ge­len mermerleri kullanır. Bu bölgenin taşlarını Eski Romalılar ve onlardan çok sonra 16. yüzyılın büyük heykeltıraşı Michelangelo da kullanmıştı. Günü­müzde mermer çıkartılan başlıca ülkeler Bel­çika, İrlanda, İsveç, İsviçre, ABD ve Hindis­tan'dır. Türkiye'nin pek çok yerinde de mer­mer çıkartılmaktadır. Bunların arasında en güzelleri, çeşitli renklerdeki Afyonkarahisar, beyaz ve gri damarlı Marmara, gri beyaz Muğla, mavimsi gri Yalova, benekli gri beyaz Kütahya, beyaz İzmit ve Selçuk, sarı benekli, gri beyaz Denizli mermerleridir.     Mermer nemli iklim koşullarında yapı gere­ci olarak pek kullanılmaz, çünkü nem, büyük kentlerin dumanlı ve asitli atmosferi merme­rin ufalanmasına neden olur; oysa kuru iklim­lerde mermer çok zor aşınır.   Mermer, metomorfizma olayı sonucunda kalker ve dolomitik kalkerlerin yeniden kristalleşmesiyle meydana gelmiş bileşimdir. Bileşimlerinin %90-98'i CaCO3'ten (Kalsiyum karbonat) oluşmaktadır. Düşük oranda MgCO3 (Magnezyum karbonat) içermektedir. CaCO3 kristallerinden oluşan mermerlerde esas mineral “Kalsit” tir. Aynı zamanda az miktarda silis, silika, feldspat, demiroksit, mika, fluorin ve organik maddeler bulunabilir. Renkleri genellikle beyaz ve grimsidir. Fakat yabancı maddeler nedeniyle sarı, pembe, kırmızı, mavimtırak, esmerimsi ve siyah gibi renklerde de olabilirler. Mikroskop altında incelendiğinde, birbirine iyice kenetlenmiş "Kalsit Kristalleri"nden oluştuğu görülür. Endüstriyel anlamda “mermer”; kesilip parlatılabilen her cins taş mermer olarak kabul edilmektedir. Taşın cinsi ve içeriği ne olursa olsun büyük ebatta blok elde edilebilme, kesilme ve cilalanma gibi özellikler göstermesi, o taşın mermer olarak kabul edilmesine kafi gelmektedir. Bunlardan granit, diyabaz, lösitli siyenit, fanolit ve serpantinler gibi magmadan türeyen kayaçlar da bu suretle mermer tanımının içine girmektedir. 5 Haziran 2004 tarihli ve 25483 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Maden Kanununda Mermer; II. Grup madenler; Mermer, Dekoratif taşlar, Traverten, Kalker, Dolomit, Kalsit, Granit, Siyenit, Andezit, Bazalt ve benzeri taşlar içerisinde yer almaktadır.

Esnek ve yumuşak bir deri elde etmeye yönelik işleme banyosu...

Sama,

Ham deriden sağlam ve dayanıklı deri elde etmenin yolu tabaklamadan geçer. Bu amaçla ham deri, mekanik ve kimyasal çeşitli hazırlayıcı işlentilerle üstlerindeki kıllardan ve altındaki et ve yağ tabakalarından temizlenir. Bunları sama işlemi izler. Sama, deri işleme safhalarının en önemlilerinden birisidir. Deri, bu aşamada enzimlerin etkisindedir. Sama enzimleri ile deri yapısındaki lif demet ve hücreleri arasında bulunan bağlayıcı, aynı zamanda dolgu görevi yapan maddeler (kollagen yapı içerisindeki şekilsiz proteinler) giderilir.

Amaç, enzim etkisiyle daha yumuşak, esnek, ince, homojen, dolgun ve nihayetinde kaliteli bir deri elde etmektir. Sama öncesi işlemleri başarı ile gerçekleştirilmiş bir ham deri, gereği gibi sama yapılmamışsa, tabaklandıktan sonra yapısı kaba, tutumu da sert olur. Buna karşılık, kontrolsüz biçimde aşırı sama yapılan deri, kendine özgü olan dolgunluğunu kaybeder, zayıf, kof halde olur; kalitesizleşir.

Balıkesir' in Susurluk ilçesinde bir kaplıca...

Kepekler (Ilıca Boğazı) Kaplıcası,

(200 dönümlük bir alanda, doğal sıcak çamurlu, şifalı, radyoaktiviteli kırık çıkık, çocuk felci için etkili, hamamı ve havuzu var. Kaplıcanın ilk kez Cenevizliler tarafından işletildiği tespit edilmiştir.
Kaplıcadan fiziksel ve kimyasal özelliklere sahip 68 derece sıcak su çıkmaktadır.),

Yıldızdağ Kaplıcaları, (Aziziye köyündedir.Suyu 52 derecede, Romatizma, nevralji, kadın hastalıkları için etkili)

Ömerköy Kaplıcası(Suyu 30 Derecede, yüksek radyoaktivitelidir),

Çorum' un Mecitözü ilçesinde bir kaplıca...

Beke (Figani),

Çorum-Amasya karayolu üzerindedir.
Beke (Figani) kaplıcaları da iç turizme hizmet vermektedir. Kaplıcanın su sıcaklığı 36 santigrad derece olup vücut sıcaklığına yakındır.

Musluksuz su borusu...

Lüle,